Slava se obilježava 20. oktobra, odnosno 7. po julijanskom kalendaru, sa obaveznim paljenjem slavske svijeće i spravljanjem slavskog kolača.
Kolač se nosi rano izjutra u crkvu, gde sveštenik sa domaćinom nakon obreda lomi kolač. Srđevdan pripada slavama za koje se priprema mrsna hrana, izuzev ako srijeda ili petak nisu dani slave. Svaka kuća koja slavi Srđevdan morala bi da ima ikonu Sv. Sergija i Vakha.
Zemljoradnici naročito paze da na Srđevdan ne izlaze sa volovima u polja, jer na taj dan ne valja orati. Vjeruje se da na taj dan i divlje zvjeri bivaju pitome i krotke.
Sergije (lat. Sergius) i Vakh (lat. Bacchus) bili su oficiri pograničnih trupa rimske vojske u Siriji , na granici prema državi Sasanida u Persiji. Njihov život pada u vreme reorganizacije Rimskog carstva od strane cara Dioklecijana , kao i velikih progona hrišćana na prelazu 3. u 4. vek.
Saznavši da su oni hrišćani car je naredio da se liše vojničkih insignija, preobuku u ženske haljine i vode kroz grad, što je bio uobičajen način osramoćivanja vojnika. Nakon toga su upućeni namјesniku Antiohijу, koji je naredio da budu mučeni i ubijeni: Vakh je u gradu Barbalisu šiban do smrti, dok su Sergiju ukucane ekserima drvene daske na stopala i tako je morao da hoda do iznemoglosti. Na kraju mu je odrubljena glava u gradu Resafu u Siriji, 305. godine.
Česta čuda koja su se dešavala u Resafu oko grobnice Sv. Sergija i Vakha načinila su od tog grada jedno od najvažnijih hodočašća ranog hrišćanstva. Na Prvom Vaseljenskom saboru u Nikeji 325. godine učestvovao je i episkop Eutihijus (Eutichius), čije se ime pominje kao episkopa Sv. Sergija u Maluli, što je dokaz veoma ranog uspostavljanja kulta ovog svetitelja.
Kult Sv. Sergija i Vakha kod Južnih Slovena
Poštovanje kulta Sv. Sergija i Vakha je preko Dardanije (centralnog Balkana) i morem dospelo u južno jadransko primorje. Broj otkrivenih crkava posvećenih ovim svetiteljima govori o značaju tog kulta u srednjem veku.
R. M. Grujić u svom radu Sv. Sava i mošti Sv. Srđa i Vakha govori o polaganju moštiju Sv. Sergija i Vakha u manastir Mileševu, kada su u Mileševu prenesene i mošti Svetog Save iz Trnova u Bugarskoj gde je umro. Grujić u tom radu pretpostavlja da je Sveti Sava njihove mošti donиo sa pokloničkog putovanja iz Sirije ili Antiohije, ali je moguće da su tu odranije postojale.
Činjenica je da u Mileševi postoje freske Sv. Sergija i Sv. Vakha iz najranijeg perioda mileševskog freskopisa. Takođe su sačuvane od zaborava i reči pesme u službi prenosa Savinih moštiju iz Trnova u Mileševu, u kojima se pominju i mošti Sv. Sergija i Vakha.
